18 september ’09 heb ik Madelief, mijn lieve witte tesselcavia laten inslapen. Ze was erg ziek geworden en at niet meer. Ik heb nog alles geprobeerd, maar uiteindelijk het moeilijke besluit genomen. Het beste wat ik nog kon doen voor haar, maar wel heel moeilijk.

Veel te jong, veel te vroeg, zo mooi, zo lief.

Haar te korte leventje is goed geweest. Ik had haar graag nog langer bij me gehad. Maar ze heeft genoten van goede verzorging en van ruimte en caviavriendjes.

Baisy heeft een nieuwe vriend. Hij, een je-weet-wel-ram heette in het asiel Baco. Die naam vonden we niet zo mooi. Hier is hij dus omgedoopt tot Flow.

Twee Engelse namen die je als je ze uitspreekt toch doen denken aan een Nederlands woord.

Flow is een gevonden konijn, maar vast nog niet heel oud. Hij is wat schuw, maar houdt er wel van om geaaid te worden.

De koppeling ging wel gepaard met wat haarverlies aan beide konijnen. Maar inmiddels zijn ze een leuk stel.

De "witte"broodsweken.

Flow vindt de hond ook nog heel spannend, maar ook dat begint te wennen. Hij kijkt oolk geregeld naar Baisy, die inmiddels al helemaal niet meer bang is voor de hond. Flow loopt al heerlijk door de hele tuin te rennen. Hij was in het asiel ook ruimte gewend, leuk om te zien. Zo grappig, alle konijnen hebben kennelijk hun eigen manier van binkies (vreugdesprongetjes)  maken.

Baisy is duidelijk in haar nopjes met deze jonge vriend. En ik geniet weer van twee ondernemende konijnen in mijn tuin.

Mizzy (cavia)

Geboren 24 november 2004

Overleden 5/8/2009

(Hier op de foto de meest rechtse)

Mizzy net hier

Mizzy net voor haar knipbeurt.

Punker (konijn) geboren voorjaar 1997

overleden: 15/8/2009

Pas ben ik met twee van de cavia’s naar de dierenarts geweest. Mizzy (mijn roodwitte Merino) heeft al lang  een knobbel in haar hals, maar nu ook een in haar buik. Ze is ook heel magertjes, al een hele tijd, maar eet goed en is nog steeds haantje de voorste. Wel zie ik haar vaak rusten.

Ik denk niet dat er voor haar veel te doen is, maar ik laat het toch liever even nakijken. Ook bij Madelief (de witte tessel) kwam ik van de week een bultje tegen op, zeg maar, haar ribbenkast. Niet groot en zo te voelen helemaal loszitten.. Toch maar even laten nakijken.

We hebben eerst Mizzy bekeken. De speekselcyste was toch wel wat gegroeid, vond de dierenarts. De andere bult die wij gevoeld hadden was een vergrote nier. Dat wijst erop dat de nieren niet meer voldoende goed werken. Dat  zal ook de verklaring zijn waarom Mizzy zo vermagerd is. Een operatie nu om toch die speekselklierbult te verwijderen durven we niet aan. Dat wordt waarschijnlijk de nekslag. (Ik heb er ervaring mee met mijn vorige hond,
helaas) Dus kijken hoe lang ze nog goed eet en zich prettig voelt.
Madelief, ik meende al dat het misschien een tepel was die ontstoken zou kunnen zijn. Het is in elk geval een ontstoken bultje, het bloedde ook iets toen de DA er aan zat. Ik moet beginnen om Madelief nu een antibioticaspuitje geven.   

Eenmaal weer thuis heb ik de cavia’s maar weer aan het werk gezet: Ze
maaien weer gras voor me en bemesten het gratis.

Inmiddels is het bultje bij Madelief een heel eind gekrompen. En Mizzy laat ik genieten, zolang het nog kan.

Punker is door ouderdomsstaar helemaal blind geworden.

Maar in zijn eigen tuin kent hij de weg.

Met dit fimpje wil ik jullie laten zien dat ook een blind konijn veel ruimte kan hebben. Punker scharrelt door de hele tuin (hier nog winster-kaal, hij moest echt zoeken naar de grassprietjes )en vindt zijn weg terug naar het hok met de toilethoek terug door o.a  even te voelen met zijn snuit.

Baisy is een Beauty.

En dat moet ze bijhouden, zeker nu ze nogal aan het ruien is. Wassen, wassen en nog eens wassen.

Ook Punker wil wel een beetje aandacht:

Hxe9, was je mij nou?

Wanneer ben ik aan de beurt, jongedame?

Okxe9,  Punker, ik zal jouw oren ook even wassen.

en je kuif weer in model, ouwe bok

Zo, klaar is Baisy weer. En nou lust zij, net als haar oude bok Punker,  ook wel eens een groen blaadje.

Punker boft maar met zijn Beauty-dame Baisy:

Mijn naam is Baisy, ik woon samen met Punker bij Gera.
Vorig jaar zijn bij haar heel veel dieren gestorven, 4 cavia’s en ook een hond (Mickey*)en een konijn (Hippie*).
In september had ze een "nieuwe" hond uit het asiel gehaald. Als ik de verhalen van Punker en de cavia’s moet geloven kon de vorige hond hxe9xe9l goed opschieten met de cavia’s en de konijnen. Ze liepen allemaal samen los in de tuin.
Als je er een foto van wil zien: http://onzedieren.web-log.nl/onzedieren/2005/04/cavia_muis_en_h.html

De nieuwe hond, Dana, woonde hier dus net toen ik hier ook kwam wonen. Volgens mijn baasjes moest zij ook nog leren dat konijnen en cavia’s niet om op te eten zijn. Punker schrok helemaal niet erg van de hond. Hij was al een hond gewend en was blind, dus als Dana eens dichter bij kwam door de tralies heen, rende hij heus niet weg.  Ik wel. Ik vond het soms best spannend. Maar Punker leerde me om toch rustig te blijven. En mijn baasje leerde de hond dat ze niet achter ons aan mocht rennen en al helemaal niet happen. (Soms is ze dan heel streng hoor! Gelukkig , want zij moet ons beschermen, toch?)
Mijn baasje heeft ons ook eens binnen gehaald. Wij mochten in een soort van ren in de kamer en de hond mocht naar ons kijken. En als ze lief deed mocht ze ook aan ons ruiken. (Mijn baasje hield steeds de halsband goed vast) Toen dat steeds beter ging mocht de hond ook al een beetje zelf lopen en snuffelen. Ha ha, toen heb ik haar een keer de stuipen op het lijf gejaagd. Ze kwam naar mijn idee te dicht bij en ik heb haar bijna een kras op haar neus gegeven. Ze schrok echt.
Nu ben ik niet meer bang voor de hond. We lopen soms al samen los in de tuin (Mijn baasje blijft wel in de buurt) Alleen de cavia’s lopen nog achter hekjes. Die vindt Dana, de hond, nog te spannend.
Dana gaat dan steeds voor de hekjes lopen en kijken. Ik loop dan lekker door de tuin te rennen, ga soms even bij mijn oude vriend Punker langs. Maar ja, die slaapt het grootste gedeelte van de dag. Beetje saai voor een jongedame zoals ik. Weet je wat ik deze week ben gaan doen? Ik loop naar Dana de hond toe en dan gaan we samen cavia’s kijken. Ik vind ze ook best spannend, namelijk.

Samen er over praten kunnen we nog niet, een hond spreekt een andere taal dan een konijn, immers. Maar het schept wel een band.
En sinds deze week loopt Dana soms ook op mij af en blijf ik zitten. Mijn kopje een beetje naar haar toe. Ze snuffelt tussen mijn oren en iets verder. Ik hoop dat ze me nog eens een likje gaat geven. Dan kan zij ook een beetje konijnentaal.

Ik zit er over te denken of ik nog hondentaal wil leren, maar mijn baasje zegt dat ik heus niet hoef te leren blaffen. Ik ben zo wel leuk genoeg.

Hallo trouwe en nieuwe lezers van deze log. Voor xe9xe9n keer mag ik hier de log vertellen.

Mijn naam is Baisy en ik ben een konijn. Een meisje met pit, zeiden mijn vorige eigenaren toen ze mij naar de opvang brachten. Bij de opvang vroegen ze daarna aan Gera of zij mij eens in "therapie" wilde nemen. Wat dat precies was weet ik niet, maar Gera haalde mij op. Elke dag ging ze een poosje tegen mij praten en soms legde ze haar hand ik mijn hok. Dat vond ik wel eng, en ik ging dan grommen.

Ik had al gemerkt dat er hier nog 2 konijnen woonden en op een dag ging een van tweexebn dood. Een dag later maakte ik binnen kennis met een oud konijnenmannetje dat op schoot zat bij iemand. Ik liep over de tafel nieuwsgierig te snuffelen toen ik die leuke ram ontdekte.

Een mooie man, al wel heel oud en ik weet nu inmiddels ook dat hij blind is.

Hoewel ik volgens Gera veel te jong ben voor zo’n oude rakker, heeft ze ons daarna toch gekoppeld. En zij vindt het een wonder dat het zo goed gaat. Maar…liefde maakt blind, toch?

Om een lang verhaal kort te maken. Ik mag hier blijven wonen!

Punker ( ik zie niets maar ik zie haar misschien toch wel zitten) en Baisy (ik dacht dat ik hier was voor therapie, maar zo’n ouwe bok is ook wel lief en leerzaam) Gera (de therapie die Punker geeft werkt nog veel beter!)

Foto van toen Hippie hier net een tijdje woonde, nog wet haar "onderkinkussentje"

Vorige week vond ik Hippie, beneden in hun verdiepingshok. Ze lag er dood, op de "wc".
Waarschijnlijk is ze ‘s nachts al overleden. ‘s Avonds bracht ik de konijnen nog extra hooi en voer. Hippie zat al boven in het hok, oude blinde Punker moest ik nog naar binnen sturen.

Toen ik de volgende dag keek zag ik Hippie liggen, beneden in het hok. Ik geloofde het niet eens, dacht dat ik me vergistte. Punker, haar maatje van ruim 11 zat inderdaad boven in het hok en leefde nog wel. Terwijl ik elke ochtend (al zeker anderhalf jaar lang) kijk en denk: Zou hij er nog zijn, die oude baas?
En nu lag Hippie, leeftijd geschat een jaartje of 6, dood. Ik heb haar nog even aan Punker laten zien. (Nou ja, zien, even laten voelen) Maar hij wist het al lang, dat was me gelijk duidelijk.

Ongelofelijk, onverwacht.

Hippie heeft hier een mooi leven gehad. Ze kwam toevallig op mijn pad, omdat Punker’s vriendin Lotje* was overleden. eigenlijk wilde ik stoppen met konijnen, toen, maar Punker alleen laten was ook zo sneu. En een vriendin had toevallig een dameskonijn, dat ook net haar partner was verloren. En in mijn hart ben ik toch altijd een konijnenmens geweest….dus ik heb Hippie overgenomen. Hippie, een lief konijn, een gezellig maatje voor Punker.

Ze genoot van het lopen in de tuin en van de ruimte die ze hier kreeg.

Gera

Vandaag heb ik de foto’s gemaakt van de "hooizolder" van mijn cavia’s.
Ik heb normaal gesproken 4 cavia’s maar door omstandigheden zijn het er voorlopig 5. Om de ruimte wat groter te maken heb ik deze zolder er in gezet.
Ik heb in hun verblijf 2 terrasstenen op zijn kant staan en daarop een soort curverdoos gezet.

Ze kunnen er ook onder zitten en doen dat ook graag. Lekkere hapjes leg ik vbaak bovenin. net als vers hooi.
Daarvoor een wilgenbrug waardoor ze er makkelijker in en uit kunnen (Al doen ze het ook zonder de brug)

Het rekje wat er tussen hangt gebruik ik soms om wat wilgentakken of bramentakken of wortelloof e.d door de "vlechten"

Groetjes Gera